De Morvan

Na een dag in de auto komen we aan op onze camping in de Morvan. Een prachtig plekje aan het water en de temperatuur is heerlijk. ’s Avonds is er livemuziek, daar gaan we natuurlijk even kijken. Maar eest moet Tygo onder de douche, dat is naast de muziek, dus hij hoeft niets te missen. Zwingent staat hij te douchen, heerlijk! Wanneer ik voor het slapen nog even met Dex naar het water loop is de volle maan net opgekomen. Boven het water ziet dat er adembenemend uit, wat is dat mooi!

In de ochtend is het nog heerlijk fris. Het is wel even graven in mijn kast, maar ik vind een vest om aan te trekken wanneer we Dex uitlaten. De kinderen moeten ook even wennen aan hun jasjes. En ook aan de temperatuur! Het is een graad of 12, ik vind dat heerlijk. Maar de Emelie en Tygo klagen al na 10 minuten “Ik heb bevroren tenen mama” “En ik ben helemaal bevroren mama” roepen ze. En om er nog wat kracht bij te zetten beginnen ze flink te bibberen. Jeetje, na drie weken rond de 30 graden zijn ze niets meer gewend.

Fokke begint te hoesten, niet een beetje, maar de hele nacht. Konden we eindelijk een beetje bijkomen na de warmte, hebben we dit. Ik naar de apotheek en in mijn beste Frans hoestdrank en pillen gevraagd, dat valt niet mee, maar het lukt. Hadden we nou toch die cursus Frans maar serieuzer aangepakt.

De Ardennen

We komen aan op dezelfde camping als waar we op de heenweg ook waren. Dat hebben we bewust gedaan om op een bekende plek te komen na bijna 5 weken nieuwe plekken ontdekken. We delen een berichtje in onze familie app dat we er zijn aangekomen, blijkt mijn broertje met zijn gezin een half uur verderop te zitten! Dat wisten we niet van elkaar, wat een leuk toeval! De volgende ochtend komen ze op de koffie voor ze weer doorrijden naar huis. Het is supergezellig om elkaar weer te zien en bij te kletsen. De kinderen werden er ook erg blij van, ze hebben heerlijk samen gespeeld.

Ik word ook verhouden en ben lang niet fit. Daar balen we flink van. Na een wandeling met Dex zijn Fokke en ik allebei kapot. We hadden bedacht om vanuit hier veel te gaan wandelen. Dat kan eindelijk met de temperaturen hier. Maar het zit er niet in, dat is flink slikken. Voor het eerst op deze reis verlang ik ernaar om thuis te zijn, voornamelijk naar het gemak van een huis met douche, wc, bed en bank om op te hangen. Maar dat hebben we nu niet en we gaan hier niet eerder om naar huis. Wat kunnen we dan nu wel? Op deze camping mag je vuur maken en kan je vuurschalen huren. Dat is wat we gaan doen. We halen broodjes en worst om te bakken en zoeken hout in het bos. En dat lukt! Het is niet moeilijk om te doen en we hebben er een hoop plezier van. Ook de rivier die over de camping stroomt is superleuk, de kinderen vangen er kreeften en we bouwen bruggen en eilanden van de stenen die erin liggen, dat kan je eindeloos blijven doen zonder er zat van te raken. Zeker Tygo heeft het hiermee erg naar zijn zin, hij gaat helemaal op in alles wat de rivier te bieden heeft. Ook vuur maken gaat hem goed af, heel serieus en met veel geduld maakt hij een hele stapel takken klein waar we vervolgens het vuur mee op gang helpen. Zo genieten we nog even flink van onze laatste dagen van deze reis.

Thuiskomen

In de loop van de volgende middag rijden we onze eigen oprit op. We zijn weer thuis. Ik ben niet enthousiast maar vind het ook wel weer fijn. De kinderen zijn wel enthousiast, ze zijn vooral blij onze poezen weer te zien en door de tuin te lopen. Dex is ook blij, hij rent hard rondjes door de tuin, aan de lijn op de camping vond hij maar niks. Mijn voornemen om thuis ook onze buitendouche te gaan gebruiken laat ik direct los en geniet erg van onze luxe binnendouche. Een nacht goed slapen in ons eigen bed, daar kijken we wel naar uit, maar dat valt tegen. Dex heeft vijf weken bij ons on de caravan geslapen, dat vond hij erg gezellig. Nu ligt hij weer alleen beneden, daar is hij het niet mee eens en dat laat hij ongeveer elk uur horen. Gelukkig is hij er de volgende nacht aan gewend en is het stil, heerlijk!

Bij het uitpakken kom ik allemaal dingen tegen die ik niet of weinig heb gebruikt, maar wel heel graag wilde gebruiken. De gitaar, de cursus Frans. Dat maakt me emotioneel, ik had zo graag weer gitaar willen spelen. En ik had me ook echt voorgenomen om een beetje Frans te leren samen met Emelie. Het is uiteindelijk niet gelukt om daar tijd voor te vinden. Nu zit de reis erop en dit is wat het is. De dromen die ik bij de start had en niet heb kunnen realiseren moet ik nu loslaten. Dat doet pijn, maar ik kan het niet meer veranderen. Als ik verder kijk kom ik ook de verrassingen tegen die we vonden onderweg, de rode stenen die ik vond in de omgeving bij Susan waar ik nu sieraden van kan gaan maken, Emelie haar kunstwerken die ze maakte met inspiratie door de Franse kunstschilders, Tygo zijn bouwsels met zijn eigen gereedschap. Dat zijn hele mooie dingen, veel mooier nog dan de dingen die ik niet heb kunnen doen en wel wilde doen. Ik ben blij dat we daar ruimte voor hebben gevonden en gemaakt.

We zijn moe en een bijzonder avontuur rijker

Het was een pittige en mooie reis. We hebben een hoop meegemaakt en geleerd. Ik was benieuwd hoe het zou zijn en of het ons goed zou bevallen om zolang met elkaar weg te zijn. Dat was lang niet altijd even makkelijk. Wanneer je anders meer ruimte hebt is nu de grens eerder bereikt. Dat is niet per se slecht voor de opvoeding. Integendeel, ik denk juist dat dit heel goed is. Al kan ik de manier waarop ik laat merken dat mijn grens bereikt is wel verbeteren. Dat merk ik vaak achteraf, wanneer de kinderen wanneer hun grens bereikt is mijn eerder gegeven voorbeeld precies nadoen. Dat is weer een interessant leerpunt. Maar uiteindelijk beviel het ons goed en willen we dit vaker doen.

Ik vond het fijn om te kunnen blijven werken terwijl we op reis waren. Het viel niet mee om er tijd voor te vinden, maar wanneer dat lukte voelde het goed. Het voelt passend bij de sieraden, hun verhaal wordt er rijker van wanneer ze tijdens een reis worden gemaakt. Het schrijven van dit blog tijdens deze reis is me erg goed bevallen. Ook hierbij viel het niet mee er tijd voor te vinden en vrij te maken. Door over onze belevenissen te schrijven werd ik gestimuleerd om echt naar mijn eigen ervaringen te kijken, zeker wanneer ik het moeilijk had. Het is dan erg makkelijk om te gaan mopperen, maar het verhaal wat daaruit volgt is niet de moeite waard om te delen. Dus moet je dieper kijken. Dat voelt in eerste instantie moeilijk, maar uiteindelijk wordt het moeilijke er lichter van. Dat komt omdat je altijd bij jezelf uitkomt. En dat is ook de plek waar je wel controle over hebt en waar je zelf de keuzes kan en mag maken. Hierdoor heb ik onze reis veel intenser en bewuster ervaren en lukte het om heel bewust te kiezen wat we wilden en waarom.

Fokke kon zijn werk goed doen onderweg. Starlink werkte overal goed genoeg op af en toe wat haperingen in de verbinding na. Hij had wel graag meer planning en structuur rondom werktijd en vrije tijd gehad. Door de warmte viel de structuur vaak weg, ook lukte het veel minder dan vooraf gehoopt om tijd vrij te maken voor zijn werk, dat is een leerpunt voor een volgende reis.

De warmte viel ons niet mee, daar gaan we bij een volgende reis zeker rekening mee houden met de locatie of de periode wanneer we gaan. De ideeën beginnen al te komen, maar we hebben geen haast. We hebben nu genoeg om op te broeden tot ons volgende avontuur.

Verkoeling bij de kust

De temperatuur loopt weer op en het lijkt ons wel wat om verkoeling te zoeken bij de kust. Het is wel 2,5 uur rijden, maar dat hebben we ervoor over om lekker in de zee te kunnen springen, dus we besluiten te gaan. Na een lange rit komen we aan op een prachtig plekje en het is er heerlijk rustig. We kunnen vlakbij zee parkeren en lopen het laatste stukje over een klein duinpaadje. Heerlijk, we staan op het strand! Maar waar is de zee? Die is nergens te bekennen! Het is eb en de zee heeft zich wel een kilometer teruggetrokken. Na een smal strand is er alleen een grote uitgestrekte modderige vlakte. Vanavond om zeven uur is het vloed, het heeft geen zin daarop te wachten. Dat hadden we niet verwacht en de teleurstelling is groot. Dit blijken waddenkwelders te zijn. Vast prachtig voor de vogels en biodiversiteit, maar wij zijn minder enthousiast. Na een poosje mopperen gaan we ergens zitten voor een picknick en zoeken daarna schelpen, en en liggen hele mooie. Het is flink warm en zonnig, dus na een poosje moeten we toch wat anders verzinnen nu we het water niet in kunnen. We stappen in de auto en gaan kijken of we ergens een fijn terrasje kunnen vinden voor een koud drankje in de schaduw. Wat we vinden lijkt wel een oase! Ze hebben hier een stukje zee vastgehouden om in te kunnen zwemmen en aan de kant staan prachtige grote zee dennen voor schaduw. Hier hebben we strand, zee en schaduw bij elkaar! Zoveel pech als we net ervaarden, zoveel geluk ervaren we nu. De rest van de middag hebben we het erg naar onze zin.

Franse kunstschilders

Na de boodschappen in Confolense (een stadje vlakbij Susan) besluiten Emelie en ik nog even het stadje in te gaan. Het blijkt een prachtig stadje vol kleine steegjes, trappetjes en een supermooie rivier erdoorheen. Na even rondwandelen komen we een schilder tegen die buiten haar schilderij maakt. Binnen in het atelier hangt het vol schilderijen en is nog iemand aan het schilderen. Emelie is erg onder de indruk en wordt er stil van. Zo staat ze een poosje te kijken wanneer de kunstenares haar vraagt of ze ook een stukje wil schilderen van het schilderij. Eerst vraagt Emelie nog een paar keer of ze het goed begrepen heeft en pakt vervolgens de kwast over. Supertrots is ze daarna. In de dagen erna gaat ze zelf druk aan de slag om haar eigen vaardigheden verder te ontwikkelen. Ik ben erg onder de indruk van haar resultaat. Fantastisch wat het met haar doet wanneer ze geïnspireerd wordt door de mensen die ze toevallig tegenkomt. We gaan nog een paar keer terug naar dit stadje en ontdekken meer ateliers en expositieruimtes.

We hebben een werkritme gevonden

We hebben langzamerhand een handig ritme gevonden waarin het lukt om wat te werken. In de ochtend maken we een werkplek in de caravan waar Fokke aan het werk kan en werk ik buiten aan tafel waarbij Emelie en Tygo aan hun eigen knutselprojecten werken of kijken wat Susan aan het doen is. Dat gaat best goed, het is wel zo dat de ene dag makkelijker gaat dan de andere. Soms redden de kinderen zich heel goed zelf en soms hebben ze veel hulp en begeleiding nodig. Met name wanneer het tegen de 30 graden wordt lijkt hun zelfredzaamheid weg te smelten. We maken hierdoor minder werkuren dan we van tevoren hadden gehoopt, maar goed, het lukt wel. Zo heb ik een aantal runenstenen gemaakt en een paar hangers. En wat ik extra leuk vind, de vuurstenen die ik hiervoor gebruikt heb, zijn vuurstenen die ik vorig jaar in Engeland gevonden heb. Zo heb ik straks sieraden van Engelse vuurstenen die bewerkt zijn in Frankrijk in mijn assortiment. Dat voelt goed. Volgens mij geeft dat de sieraden extra kracht mee.

Emelie redt zich beter met het zelfstandig werken dan Tygo. Zeker sinds ze de kunstschilders is tegengekomen. Tygo vindt het lastiger alleen. Hij is natuurlijk ook drie jaar jonger en hij lijkt sneller last van de warmte te hebben. Zijn nieuwe kluskoffer blijkt wel een schot in de roos. Hij kan zich er uren mee vermaken. Soms lukt hem dat alleen en soms heeft hij hulp nodig. De dingen die hij bedenkt om te maken zijn niet altijd haalbaar voor hem, dan heeft hij wat hulp nodig.

Ze doen het allebei erg goed. Ondanks dat ze het soms best zwaar hebben hoor ik ze er niet over dat ze thuis missen. Dat ligt voor het grootste deel aan Dex, ze vinden het erg fijn dat hij mee is. En de dingen die ze mee hebben waar ze mee kunnen creëren (schildermateriaal en kluskoffer) helpt ze om iets te doen waar ze voldoening uit halen. Ik ben blij dat we daar van tevoren over hebben nagedacht en hebben voorbereid, daar hebben we nu een hoop plezier van.

Weer een hittegolf

Het weekend dat volgt is er weer een hittegolf, deze keer loopt de temperatuur op tot 38 graden en misschien nog warmer. Daar hebben we absoluut geen trek in dus verzinnen we een hitteplan. We gaan drie dagen lang elke middag op pad naar water waar we kunnen zwemmen en nemen avondeten mee. Dan komen we terug wanneer de ergste hitte voorbij is. Daar wordt het een stuk makkelijker van. Het blijft flink pittig, zeker ook omdat we niet goed slapen in die warmte die in de nacht blijft hangen. Na maandag koelt het weer wat af en kunnen we een beetje bijkomen.

Verschil in beleving

Het is al flink warm en de zon schijnt intens. Plotseling staat Susan op de ladder om een tak uit een boom te zagen waar ze hulp bij nodig heeft. Ja zegt ze, nu zijn jullie er nog en morgen regent het, dan kunnen we dat het beste nu doen. Morgen regent het, lekker koel, dan kunnen we dat het beste dan doen is onze gedachte. En daarom woont Susan in Frankrijk en wij in Nederland

Vuur

De laatste avond maken we een vuur in een ton die Fokke heeft bewerkt tot vuurton. We branden de braamstruiken op die we hebben weggeknipt. De kinderen staan al klaar om marshmallows te bakken. Maar de ton brand voor het eerst, dus de verflaag aan de buitenkant en eventuele resten van de inhoud branden ook, er komt een flinke warm stinkende rook vanaf, die waaide zo onze caravan in en naar de buren. Dus de marshmallows hebben we maar ongebakken opgegeten en het vuur weer uit laten gaan.

Wennen aan een nieuwe plek

De dagen erna is het ook nog goed warm. Het duurt 3 dagen voor het kwik rond de 30 graden blijft hangen. Dat maakt het wennen aan een nieuwe plek extra pittig. Zeker ook omdat er hier van alles waar we betreft luxe aan gewent zijn niet is. Het huis heeft ruim 20 jaar leeg gestaan en er moet nu onwijs veel gebeuren. De bramen en brandnetels hebben in die jaren hun kans goed gegrepen. Het dak moet gerepareerd. Er is geen riool, dus de wc is een ton die op de composthoop gaat. Er is geen warm water, dus de douche is een waterzak die je opwarmt in de zon (en dat is geen probleem deze dagen 😉) inmiddels heeft Susan wel elektra en stromend water gerealiseerd en dat is superfijn. We hebben twee waterzakken waar 15 liter in kan, ik zag er best tegenop om daar met z’n vieren van te moeten douchen. Op de laatste camping heb ik nog even wat langer gedoucht met het idee dat ik dat drie weken zou moeten missen. Maar nu ik het ervaar vind ik het superfijn, buiten onder een boom douchen met water wat de zon heeft verwarmd. Ik heb me zelfs nog niet eerder zo schoon gevoeld na het douchen tijdens het kamperen. Dat blijkt prima te kunnen met 7 liter water. Ook de kinderen vinden het heerlijk (hoewel Tygo weigert als de douche niet warm genoeg is, haha) Ik neem me voor om dit thuis ook te gaan doen en vraag me tegelijkertijd af of ik dat ook echt ga doen of dat ik dit voornemen snel aan de kant schuif bij een gemakkelijke en luxe douche binnen handbereik.

Rode stenen

De omgeving verkennen lukt beter onder de 30 graden. We ontdekken een mooi wandelpaadje langs een riviertje vlakbij Susan haar huis. Susan weet daar rode stenen te liggen en die blijken prachtig. Ik struin heel wat uren samen met Dex en een of twee kinderen langs het pad en de rivier op zoek naar die rode stenen. Ik vind er een heleboel, de ene nog mooier dan de andere. Ik denk dat het vuurstenen zijn uit de krijt laag hier in de bodem, dat maakt me nog enthousiaster. Ik wil graag weten hoe ze er gepolijst uitzien. Mijn polijsttrommel heb ik niet bij me, maar wel fijn schuurpapier en een polijstschijfje voor op mijn Dremel. Na even schuren en polijsten heb ik een prachtig resultaat, de steen laat zich goed polijsten en wordt super glad. De kleuren van de steen komen er heel mooi door naar voren. Ik ben enthousiast en verzamel er genoeg om mijn polijsttrommel thuis mee te kunnen vullen.

Dex

Dex bewijst zichzelf als een grote aanwinst. De kinderen kruipen regelmatig naast hem om even te knuffelen of spelen met hem. Ze zijn heel blij dat hij mee is en Dex is heel blij met Emelie en Tygo. Dat vind ik fijn om te zien. Zelf ben ik ook blij met hem (echt niet altijd hoor, hij kan ook een flinke lastpak zijn) voornamelijk de wandelingen die moeten gebeuren vind ik fijn. Anders zou ik in de ochtend of de avond tussen alle drukte door niet zo gauw zijn gaan wandelen, met Dex moet het wel en dat is heerlijk. Daarnaast is hij een gezellige knuffel die er altijd bij is.

De helft van onze vijf weekse reis zit er inmiddels op. In mijn volgende blogbericht vertel ik je over ons verdere verblijf bij Susan.

Ik bekijk de steen nog eens goed en neem een besluit, ik ga hier een sieraad van maken met de kennis en middelen die ik nu heb en ik heb daar veel zin in.

De bewerking is niet eenvoudig, de steen is erg hard (7 op de hardheidschaal van Mohs) met de slijpstenen die ik heb, schuurpapier en een heleboel geduld kom ik tot een resultaat waar ik blij van word. Nadat ik de steen polijst ben ik helemaal enthousiast, hij glanst prachtig en de verschillende kleuren komen heel mooi naar voren. Ik wil er een gaatje inboren voor een oogje, maar dat lukt zelfs met een diamantboortje niet. Na verschillende tests is het gelukt van zilverdraad een oogje in combinatie met een houdertje te maken waar ik de vuursteen in lijm.

Volgens verschillende bronnen zou de vuursteen een fijne aardende werking hebben en zo voelt hij ook. Ik wordt heel blij van dit nieuwe sieraad! Een prachtsteen van eigen bodem met een fantastisch verhaal.

Mijn handen gaan weer jeuken en ik neem er een paar mee. In mijn atelier ga ik aan de slag, het materiaal laat zich uitstekend bewerken en na polijsten komt er een diepe glans naar voren zoals ik niet had durven dromen, het doet me denken aan de volle maan bij een heldere winternacht. Wanneer ik de kokosnoot en de mossel naast elkaar houd lijken ze voor elkaar bestemt, ze halen het beste in elkaar naar boven. De kokosnoot met de warme bruine kleur zoals hij die van de zon gekregen heeft naast de mossel met de glans van de maan. Ik maak een sieraad waarin ik de mossel in de kokosnoot leg, als ik het resultaat zie is het alsof de zon en de maan met elkaar verenigd zijn. De mossel en de kokosnoot horen bij elkaar en dit sieraad hoort bij mij. Ik hang het sieraad om mijn nek en voel de kracht, het maakt me blij.