Wennen aan een nieuwe plek

De dagen erna is het ook nog goed warm. Het duurt 3 dagen voor het kwik rond de 30 graden blijft hangen. Dat maakt het wennen aan een nieuwe plek extra pittig. Zeker ook omdat er hier van alles waar we betreft luxe aan gewent zijn niet is. Het huis heeft ruim 20 jaar leeg gestaan en er moet nu onwijs veel gebeuren. De bramen en brandnetels hebben in die jaren hun kans goed gegrepen. Het dak moet gerepareerd. Er is geen riool, dus de wc is een ton die op de composthoop gaat. Er is geen warm water, dus de douche is een waterzak die je opwarmt in de zon (en dat is geen probleem deze dagen 😉) inmiddels heeft Susan wel elektra en stromend water gerealiseerd en dat is superfijn. We hebben twee waterzakken waar 15 liter in kan, ik zag er best tegenop om daar met z’n vieren van te moeten douchen. Op de laatste camping heb ik nog even wat langer gedoucht met het idee dat ik dat drie weken zou moeten missen. Maar nu ik het ervaar vind ik het superfijn, buiten onder een boom douchen met water wat de zon heeft verwarmd. Ik heb me zelfs nog niet eerder zo schoon gevoeld na het douchen tijdens het kamperen. Dat blijkt prima te kunnen met 7 liter water. Ook de kinderen vinden het heerlijk (hoewel Tygo weigert als de douche niet warm genoeg is, haha) Ik neem me voor om dit thuis ook te gaan doen en vraag me tegelijkertijd af of ik dat ook echt ga doen of dat ik dit voornemen snel aan de kant schuif bij een gemakkelijke en luxe douche binnen handbereik.

Rode stenen

De omgeving verkennen lukt beter onder de 30 graden. We ontdekken een mooi wandelpaadje langs een riviertje vlakbij Susan haar huis. Susan weet daar rode stenen te liggen en die blijken prachtig. Ik struin heel wat uren samen met Dex en een of twee kinderen langs het pad en de rivier op zoek naar die rode stenen. Ik vind er een heleboel, de ene nog mooier dan de andere. Ik denk dat het vuurstenen zijn uit de krijt laag hier in de bodem, dat maakt me nog enthousiaster. Ik wil graag weten hoe ze er gepolijst uitzien. Mijn polijsttrommel heb ik niet bij me, maar wel fijn schuurpapier en een polijstschijfje voor op mijn Dremel. Na even schuren en polijsten heb ik een prachtig resultaat, de steen laat zich goed polijsten en wordt super glad. De kleuren van de steen komen er heel mooi door naar voren. Ik ben enthousiast en verzamel er genoeg om mijn polijsttrommel thuis mee te kunnen vullen.

Dex

Dex bewijst zichzelf als een grote aanwinst. De kinderen kruipen regelmatig naast hem om even te knuffelen of spelen met hem. Ze zijn heel blij dat hij mee is en Dex is heel blij met Emelie en Tygo. Dat vind ik fijn om te zien. Zelf ben ik ook blij met hem (echt niet altijd hoor, hij kan ook een flinke lastpak zijn) voornamelijk de wandelingen die moeten gebeuren vind ik fijn. Anders zou ik in de ochtend of de avond tussen alle drukte door niet zo gauw zijn gaan wandelen, met Dex moet het wel en dat is heerlijk. Daarnaast is hij een gezellige knuffel die er altijd bij is.

De helft van onze vijf weekse reis zit er inmiddels op. In mijn volgende blogbericht vertel ik je over ons verdere verblijf bij Susan.